Mam poważny problem żeby rozgraniczyć czas wolny od pracy. I myślę, że nie tylko ja, bo duża część osób, które pracują jako freelancerzy bądź prowadzą własny biznes mają z tym spory problem. Często łapię się na tym, że choćbym miała do zrobienia najmniejszy projekt, dość oddalony w czasie, będę zadręczać się nim codziennie w myślach a i tak zacznę robić go chwilę przed planowanym oddaniem. W efekcie zarywam nocki i weekendy zamiast w tym czasie w pełni się relaksować. Weekend się kończy a ja znowu przed komputerem i chyba czas trochę od tego wszystkiego odsapnąć! :) Kilka sposobów na to jak nie dać się zwariować.
W ramach eksperymentu oczywiście sama mam zamiar je wszystkie przetestować!

1. Wyrzuć komputer, tablet i telefon
Dużym problemem jest niestety wieczny dostęp do internetu. Kiedy zarówno praca jak i szkoła
krąża wokół tematu komputerów i internetu nie sposób się w ciągu dnia od niego odłączyć.
Najlepszą metodą jest chyba zamknięcie komputera na kłódkę na czas odpoczynku i robienie wszystkiego byle nie przeszukiwania kolejnych artykułów branżowych, sprawdzania facebooka,
poczty itp. W erze smartfonów wydaje się to niemożliwe. Bo jak tu zignorować wyskakujący alert facebooka w telefonie? Telefonu tez się pozbyć na weekend?
Ten punkt jest tak bardzo abstrakcyjny, że aż wspaniały i może odważę się kiedyś na chociaż
jeden dzień w tygodniu bez technologii ;) Tymczasem można spróbować kolejnych…

2. Sport to zdrowie?
Załóżmy, że udało Ci się wyłączyć komputer i wyciszyć telefon. Konsola czai się z drugiego końca pokoju i tylko czeka aż zdecydujesz się włączyć telewizor i emocjonująca rozgrywka pochłonie
Cię na jakieś kolejne dwanaście godzin.
Na mnie nic lepiej nie działa jak świeże powietrze. I nie mówię tu o półgodzinnym biegu przełajowym, wystarczy spacer, albo 10 minutowy trucht. Może rower albo rolki? W jakiś miłym towarzystwie i zdala od zatłoczonych ulic? Albo basen, jezioro, joga. Jak macie niemoc na wyjście z domu polecam też dzikie tańce przy zmywaniu naczyń i chociaż uchylonym oknie ;)

3. Znajdź hobby niezwiązane z Twoją pracą
Bo problem zaczyna się wtedy kiedy zaczynasz tłumaczyć, że nie pracujesz, tylko po prostu robisz
to co lubisz. I faktycznie lubisz. Ale pracujesz. Nie odpoczywasz! W efekcie szybko nastąpi przemęczenie materiału i nie ma zmiłuj. Zacznij robić na drutach, łowić ryby lub piec ciastka !
Oderwanie się od tego czym zajmujesz się na co dzień sprawi, że wrócisz do pracy ze zdwojoną siłą, głową pełną pomysłów a i samo zajęcie może stać się niewyczerpanym źródłem inspiracji!

4. Wyjdź do ludzi
W Warszawie jest akurat Komiksowa Warszawa, przejdź się, kup komiks i porozmawiaj z totalnie pokręconymi ludźmi. Nie lubisz komiksów? To może Piknik Naukowy Centrum Nauki Kopernik
w następną sobotę? Wielkimi krokami nadchodzi też Noc Muzeów, gdzie w samej Warszawie do udziału zgłosiło się ponad 200 placówek!

5. Śpij więcej!
Wyspana kobieta to piękna kobieta, proste! Wycisz telefon,
nie pij przed snem kawy, pomyśl o czymś przyjemnym a potem zapomnij o całym świecie!

A Wy macie jakieś swoje sprawdzone sposoby? Podzielicie się?

Żaden z uczniów w dzisiejszych czasach nie zgodzi się z popularnym stwierdzeniem, że matematyka jest królową nauk i tak naprawdę najbardziej przyda nam się w życiu. Tutaj dochodzimy do paradoksu. Mimo że nasz system nauczania pragnie widzieć samodzielnych absolwentów to tak naprawdę nie uczy ich niczego poza nie wychodzeniem z pewnego schematu myślowego i powtarzalności. W szkole nie uczą nas myślenia ,,out of the box”, czyli takiego z jakim mamy do czynienia na co dzień rozwiązując kreatywnie błędy.

Mam nadzieję, że nikt nie wypadł jeszcze z toku mojego rozumowania i wciąż czyta, więc wreszcie przejdę do sedna. Nie dużo ponad miesiąc temu miałam zaszczyt (i mówię to z czystym sercem) brać udział w wykładach pana Zbigniewa Michalewicza o intrygującym temacie – ,,Puzzle-based learning” (,,Nauczanie łamigłowkowe”). Co to więc jest to Nauczanie łamigłówkowe? Odpowiedź jest zadziwiająco prosta – uczenie się poprzez rozwiązywanie zagadek. Tak zagadek! Oczywiście niebylejakich zagadek, bo łamigłówek matematycznych! Ci z was, którzy własnie kiwają głowami i mówią – ,,O czym ona mówi? Jakim cudem nauka może być ciekawa? Czy to nie coś dla olimpijczyków?” odpowiem: Oczywiście, że może być ciekawa! I nie, nie są to zadania dla olimpijczyków z matematyki a dosłownie dla każdego, kto chciałby nauczyć się lepiej myśleć, myśleć poza schematem. I chciałabym was też spróbować do tego przekonać! Jak?

Przez nadchodzący tydzień od dzisiaj będę umieszczać zagadki matematyczne. Codziennie do czasu napisania kolejnej notki będę czekała na wasze e-maile z odpowiedziami. Dla osoby, która rozwiąże poprawnie największą ilość zagadek mam niespodziankę! I wierzcie mi, jest tego warta;)! Nie będę już dłużej zanudzać, więc pora na dzisiejszą zagadkę nr 1. Przygotujcie kartki i długopisy i do dzieła!

Zagadka nr 1
Masz do dyspozycji dwie klepsydry – jedną 7-minutową, drugą 11-minutową. Znajdź najprostszy sposób na 15 minutowe ugotowanie jajka.

Rozwiązania wraz z rozpisanym tokiem myślenia ślijcie na miaka@geekgirls.pl. Czekam na maile do jutra do godziny 18!

W wywiadzie dla Mam Startup z serii „10 pytań do…” Ola opowiada szczerze o stanie polskiego rynku startupów, warunkach sukcesu i przyczynie porażki wielu polskich projektów. Komentujący jak na razie są bardzo zadowoleni z poziomu artykułu, ale mnie rzuciła się w oczy dosyć mało intuicyjna analogia… :)

Innowacyjność jest dla startupu, jak… biust u kobiet: im większy, tym łatwiej jest się wyróżnić z tłumu. Jest łatwiej, jeżeli startup ją ma – pcha do przodu, bo myśl, że robisz coś, czego nikt inny jeszcze nie zrobił jest zdecydowanie niesamowita, a dodatkowo ludzie chcą o tym pisać. Jednak nie uważam, że jest konieczna, na co dowodem może być choćby duża ilość dobrze sklonowanych, wypromowanych i działających serwisów.

Pogrubienie częściowo moje :)

Warto wspomnieć, że Ola jest pierwszą kobietą przepytywaną w ramach tej serii. Mam też nadzieję, że nie ostatnią.

Tymczasem życzę Oli i wszystkim dziewczynom stu lat udanych startupów!

Dziękuję Randallowi Munroe za świetny odcinek xkcd oraz Doomhammerowi i dziewczynom z DevChix za natychmiastowe zwrócenie mi na niego uwagi :)

Obejrzałam i z jednej strony się cieszę – bo wreszcie gdzieś pojawiła się kobieta grzebiąca za młodu w komputerach i tworząca teraz coś na potrzeby internetu, a z drugiej strony jestem strasznie zasmucona ze względu na historię jej wyborów dotyczących studiów. Powiedziała, że chodziła do klasy mat-fiz w liceum, ale nie czuła się wystarczająco dobra z tych przedmiotów, żeby pójść na informatykę chociaż chciała. Teraz studiuje psychologię.

Czyli historia Kiry to być może historia niespełnionej Pani Informatyk. I to tylko ze względu na strach przed matematyką i być może małą wiarę w swoje możliwości.

Uważam, że to absolutnie okropne, że kogokolwiek od studiowania informatyki odwodzi „niedostateczna” znajomość matematyki (o fizyce nie wspominając). Wbrew generalnemu przekonaniu informatyka to nie matematyka. Oczywiście, w środku komputera są zera, jedynki, bramki logiczne. Ale całe dziesiątki poziomów abstrakcji wyżej siedzą sobie systemy operacyjne i maszyny wirtualne z którymi większość informatyków widuje się najczęściej. Informatyków – programistów języków wysokopoziomowych (takich jak Java, C#, Ruby, Python etc), którzy z matematyką muszą się znać tylko po to, żeby umieć myśleć logicznie i na przykład oszacować czas działania napisanego właśnie programu.

Dlatego, drogie dziewczyny i drodzy chłopcy, nie stresujcie się matematyką licealną. Jest wam potrzebna tylko po to, żeby dostać się na studia informatyczne, a później zaliczyć na nich parę przedmiotów. Później możecie wybrać sobie taką specjalizację, która już nigdy nie będzie wymagała od was policzenia ani jednej całki.

Informatyka to nie matematyka!

I’m too jazzed to contain myself. My son, barely 7, has taken an
interest in programming. He’s been hanging over my shoulder as I do my
class assignments for awhile now. Someone bought him a super-basic
book on Python, I helped him get set up on his computer, and he’s busy
writing their most basic programs in Python!

I never had stuff like this when I was 7… We started out with a
VIC-20 at home, followed by a Commodore 64 (my dad was a technophile
and early adopter of personal computers) and we wrote little programs.
But nothing like this. I was channeled into home ec and typing classes
and got derailed for years — I’m so grateful for all these new open
source languages and learning resources that my son has access to.
Especially thankful that it’s his *mother* who’s getting him into
programming. :) New generation!

Z góry przepraszam za wzmaganie w was łaknienia. Sama mam ciągle ochotę wciągnąć takiego muffinka. Aaaalbo z dziesięć :)

Pragnę zauważyć, że to najprawdopodobniej dziewczynka, sądząc po różowym pokoiku :)

Jest to specjalna wersja ukochanej przez miliony łamigłówki, z napisem GeekGirls oraz serduszkiem :) Oprócz tęczowego sudoku przygotowałam też rozsądną, czarno-białą wersję do druku w PDFie.

Autorem układu cyfr jest Przemysław Dębiak, a wzoru i kolorów jestem ja.

Dla porządku wklejam definicję z Wikipedii:
Sudoku (jap. 数独, sūdoku; od sūji wa dokushin ni kagiru, czyli cyfry nie mogą się powtarzać) – łamigłówka, której celem jest wypełnienie diagramu 9×9 w taki sposób, aby w każdym wierszu, w każdej kolumnie i w każdym z dziewięciu pogrubionych kwadratów 3×3 (zwanych „blokami” lub „podkwadratami”) znalazło się po jednej cyfrze od 1 do 9.

Powodzenia!